EGEMAK üyeleri olarak Ege Üniversitesi’ndeki EMAK’lı yıllardan sonra bizi biraraya getiren derneğimizin kuruluşunun 2. yılını kutlamak için biraraya geldik. Ege Üniversitesi Lokali’nde yediğimiz güzel yemekten sonra Beri’de hepberaber eğlendik.

Nice Yıllara EGEMAK…

Bilinmeyene yolculuğun içeride yolcuları olduğu gibi bir de dışarı da yolcuları var. Mağaranın başında güvenlik için bekleyen, kamp ateşinin başında hazır olan, yemekleri pişiren, çadırlarında uyuyan ve yüzey araştırması yapan kişiler bunlar. Onlarda geçekleştirecek bu yolculuğu ama 4-5 kişilik gruplar halinde sıra ile.

İşte bilinmeyene yolculuk yani mağaracılık sporu, adrenalin, sabır, hırs, dostluk, güven ve muhteşemlikler içeren bir spordur. Aynı zamanda en bilimsel doğa sporudur diyebilirim. Speleoloji (mağara bilimi) adı altında, biospeleoloji (mağara canlıları), mağara haritacılığı, jeoloji, jeomorfoloji, fotoğrafçılık, arkeoloji gibileri başta olmak üzere bir çok konuyu içeriyor.

Bu heyecanı yaşamanın ilk yolu belki de turizme açılmış bir mağaraya girmek olabilir; ama bu sporu yapmaya başladınız mı her şey farklı. Gireceğiniz mağarada yürümeniz için hazır bir yol, inmek için merdiven ve aydınlanmak içinde ampuller olmayacak; üzerinde tulum, sırtında malzemelerin, ayağında lastik çizmelerin yürüyeceğin yolu kendin seçeceksin, inmek için ip kullanacaksın ve baretindeki ışığın aydınlattığı kısıtlı bir alanı göreceksin. Oluşumlar daha güzel ve daha doğal, heyecan en üst düzeyde olacak. Korkularını yenecek ve başarıyı tadacaksın. Yeni insanlar tanıyacak, yeni doğalar görecek ve bilime bir şeyler ekleyeceksin. En güzeli de bilinmeyene yolculuk yapacak ve onu bilinen yapacaksın. Sonuçta sen özel olacaksın.

Yazımı, 2001 yılının Ağustos ayında, Anamur’da ki Türkiye’nin en derin mağarası Peynirlikönü Mağarası’nda Boğaziçi Üniversitesi Mağara Araştırma Kulübü olarak yaptıkları araştırma sırasında , yerin 1300m. altında şanssız bir şekilde hayatını kaybeden Mehmet Ali Özel adlı arkadaşımız için basında yer alan bir yazı ile bitiriyorum:

Çok saygıdeğer bir ölüm
23 yaşında bir genç kapkaranlık bir mağaranın derinliklerine, yerin 1400 metre altına inip rekor kırmaya çalışırken öldü.
Ne saygıdeğer bir ölüm.
Biz Türkler genellikle böyle ‘‘onurlu bir arayış’’ içinde ölmeyiz.
Biz kahvede okey oynarken kafamıza inek düştüğü için ölürüz.
Sarhoş şoförün kullandığı otobüs, cep telefonu bahanesiyle şarampole yuvarlandığı için ölürüz. Kıçımızın üzerinde oturmaktan damarımız yağ bağladığı için ölürüz. Biz hep ‘‘aptalca’’ ölürüz.
Bir mağaranın derinliklerini keşfetmeye çalışan Mehmet Ali Özel gibi onurlu ölümler pek yoktur bizde.
Yeni dünyalar keşfetmeye çalışırken, bilime, insanlığa hizmet etmek için tehlikelere göğüs gererken pek ölmeyiz biz.
Çünkü böyle işlere pek girmeyiz. Biz bilinmeyeni aramayız. Biz bilinenden kurnazca faydalanmaya çalışırız hep. Bizden hiç káşif çıkmamıştır. Bizde mucit yoktur. Maceracılık ‘‘üçkáğıtçılık’’tır.
Aldığımız riskler, çalarken yakalanmaktan öte
değildir. Bizim kutba ilk ulaşan insan olma yolunda ölen
gezginimiz, yeni kıtalar ararken yamyamlara yem olan denizcimiz yoktur. Bu yüzden de Mehmet Ali Özel’in ölümü çok ama çok ‘‘güzel’’ bir ölümdür.
Ararken, keşfetmeye çalışırken, rekor kırmayı amaçlarken ölmüştür.
Ailesi ise ona yakışan bir aile olduğunu, oğullarının bedenini keşfetmeye çalıştığı mağaraya bağışlayarak göstermiştir.
Helal olsun Mehmet Ali’ye, helal olsun onu böyle bir yürekle ve istekle yetiştiren ana babaya.
Yaşamını adadığı mağara benim için artık ‘‘Özel’’ bir mağaradır.
‘‘Mehmet Ali Özel Mağarası.’’

Fatih Altaylı / Hürriyet

Yazan: Arda PEKSEV

http://www.kenthaber.com/Arsiv/Haberler/2009/Ocak/12/Haber_545847.asp